bliskidalekiwschod bloguje...

Mówi się, że pierwsze święta poza ojczyzną są najtrudniejsze. Nie wiem - pierwsze święta przede mną, więc nie mam porównania. Na pewno jest trochę smutno, ale jakoś tęsknota i nostalgia nie przekracza dopuszczalnych norm. Ot, tak jak na co dzień. Szczęściem w nieszczęściu, przebywam aktualnie w Chińskiej republice Ludowej, w której okres Świąt, to czas jak każdy inny w ciągu roku. Może jest trochę więcej przecen w sklepach - Chińczycy nie przepuszczą żadnej okazji, żeby kupić lub sprzedać coś. Na wystawach dominującym kolorem jest czerwony - aczkolwiek to też nie jest jakiś wyjątkowy przypadek. (W czasie Chińskiego Nowego Roku czerwonego będzie wszędzie pełno - według chińczyków czerwony to kolor szczęścia - stąd też wzięły się na przykład czerwone kopery (hong bao),  w których dzieci dostają drobne sumy pieniędzy z okazji Nowego Roku - ale o symbolice kolorów pewnie jeszcze będzie tutaj mówione kiedyś). Oprócz tego, wprawdzie w akademiku jest już malutka choinka, a dzisiaj uczestniczyłem w pseudo - jasełkach - raczej był to koncert quasi kolęd, z pokazem taichi oraz "wielce interesującej" interpretacji piosenek ABBY. Tak czy inaczej - wydarzenie się odbyło, uczestniczyłem w nim, w razie czego świadkowie tez się znajdą. Jednak pomimo tego, świąt nie ma w ogóle. Tak jak wspomniałem - Chińczycy w tym dniu normalnie pracują, gdyby nie to, że w tym roku Święta przypadają w weekend, 25. grudnia trzeba by było iść do pracy. 

Abstrahując od tego, Świąt nie widać. I nie czuć. Zamiast śniegu, ostatnimi czasy w Suzhou gości słońce, co sprawia że czuje się bardziej jak w ostatnich dniach zimy i na początku wiosny, niż w samym środku okresu przedświątecznego. Zaczęło być trochę mroźno, ale i tak w porównaniu z polskimi temperaturami, jest dosyć przyjemnie. 

Świąt nie ma w Chinach. Gdyby nie to, że czasem ktoś przypomni czy na jakimś portalu wspomną o nadchodzących Świętach, to mógłbym w ogóle o nich zapomnieć. Takie niestety życie - coś za coś. Jutro wspólna kolacja z innymi "emigrantami" - Polacy, Amerykanie, Francuzi, Anglicy, Szwajcarzy, Niemcy, Rosjanie i inni. Wszyscy razem - łącząc się we wspólnym losie na obczyźnie. Brzmi dramatycznie, ale tak nie jest. Wydaje się, że będzie to najlepsza alternatywa do wigilii w domu. Najlepsza możliwość, jaka nam pozostała - 8 tys. kilometrów od domu. 

Święta w tym roku będą niecodzienne. Pierwsze takie w życiu. Czy ostatnie? To się okaże. Na pewno niezapomniane. 

Pierwsza wigilia już się odbyła. W nocy z poniedziałku na wtorek, wraz z "Rodziną" krakowską "zasiadłem" do wigilijnego stołu. Wspaniałe przeżycie, aczkolwiek nieco dziwne. Mimo wszystko, dziwnie się czułem, gdy robiono mi zdjęcie - ja, jako wizerunek na monitorze komputera, a obok "żywi" ludzie siedzący przy stole. Kraków - Suzhou. 8 tys. kilometrów. 7 godzin różnicy. Nie wyspałem się niemiłosiernie przez to, ale warto było. Czasem człowiek ma w życiu takie chwile, które w momencie trwania dają mu świadomość, że za X lat, będzie o nich opowiadał swoim dzieciom i/lub wnukom. To była jedna z tych chwil. 

Przebiegnięcie maratonu zawsze było dla mnie celem. Z jednej strony "legendarny" bieg. Historię o gońcu z antycznej Grecji zna prawie każdy. Z drugiej strony odległość. 42 kilometrów 195 metrów... działa na wyobraźnie. Wydawałoby się - co to za problem - stajesz na starcie, zaczynasz biec i po jakimś czasie jesteś na mecie. Co w tym może być trudnego? Jeśli ktokolwiek, kiedykolwiek będzie Wam próbował powiedzieć, że przebiegnięcie maratonu to pestka - nie wierzcie mu. 

Przygotowania rozpocząłem już dawno temu. Pierwotnie tym "dziewiczym" miał być Maraton w Krakowie. Jednak duże zamieszanie z projektami, studiami etc. nie pozwoliły czasowo odpowiednio się przygotować. Z tego też względu, plany przebiegnięcia maratonu powędrowały do szuflady. Światło dzienne ponownie ujrzały w Chinach. Skoro już tu jestem, dlaczego by nie przebiec maratonu tutaj ? No i rozpoczęły się intensywne przygotowania. Bieganie po 60KM w tygodniu, raz w tygodniu 20KM i więcej... dużo czasu poświęconego, ale każdy niemal bieg, to wielka satysfakcja. I radość. Z każdym kolejnym biegiem, rosła pewność siebie. Możliwość biegania dalej i szybciej. Organizm dobrze reagował na zmęczenie, przyzwyczaił się. Ja także. Normą było, że codziennie niemal, trzeba pobiegać. Nieważne czy w deszczu czy przy pięknej pogodzie. Normę trzeba wykonać. Ubierałem się, brałem buty i wychodziłem, żeby zrobić kolejne kilometry. W motywacji pomógł także zakład z Ekipą Krakowską - kto przebiegnie więcej kilometrów. Niestety, Chłopaki byli prawie że dopiero co Maratonie w Warszawie, zakończyli już sezon, więc nie było celu do zrealizowania. Przede mną był za to ten najważniejszy: Shanghai. Motywacja duża, więc nie było problemów z pokonywaniem kolejnych kilometrów. Zakład wygrany. 

Trening swoją drogą, bieg swoją drogą. To są 42 kilometry. Dystans, którego nie można zlekceważyć. Trzy tygodnie przed biegiem odstawiłem alkohol. W listopadzie przebiegłem ponad 200KM. Wiedziałem, że ten czas przepracowałem dobrze. Ale jak będzie to wyglądać na trasie? To była zagadka. 

Przyjazd do Shanghaiu, ostatnie sprawy organizacyjne, zwiedzanie miasta, wyjście na kawę. I szybko spać. Aczkolwiek i tak niedane mi było wyspać się - maraton rozpoczynał się już o 7:30. O godzinie 6 rano pobudka - SMS od Organizatorów, aby zjeść lekkie śniadanie 2, 5h przed biegiem. Szybkie pakowanie się, uspokojenie się po napadzie paniki i zimna, i można wyruszać. W metrze juz widać innych zapaleńców. Rozpoznawani po niezwykle oczoaktywnym kolorze plecaków, w których mieliśmy zdeponować swoje rzeczy na czas wyścigu. Po przybyciu na miejsce startu, oczywiście ludzi masa, organizatorzy trochę nieogarnięci, bo wszystkie trzy typy maratonu wyruszały z jednego miejsca (pełny maraton, pół maraton i fun maraton). Udział w biegu miało wziąć około 25 tys. osób. I nie wątpię, że tyle było na starcie, bo dopiero 12 minut po wystrzale, ruszyłem na trasę. Trzeba dodać, że przy wspaniałej pogodzie. Około 10stopni, piękne słońce, sporo ludzi na starcie kibicowało (加油 - jiayou - w wolnym tłumaczeniu dalej! jeszcze!). 

Trasa była w miarę płaska, nie licząc podbiegu na samym początku pod wiadukt na Bundzie, oraz kilku mniejszych podbiegów w końcowej części trasy. Niestety jeden z nich był prawie pod sam koniec, co dało się odczuć w nogach oraz patrząc po innych zawodnikach, którzy często przechodzili w marsz lub swobodny spacer. 

Jednym z minusów biegu, był brak jakichkolwiek produktów żywnościowych po drodze, co na trasie pół-maratonu jeszcze nie byłoby takim problemem, jednak przy pełnym maratonie, był to brak odczuwalny. Całe szczęście dostałem od znajomej (która przebiegła półmaraton w bardzo dobrym czasie 1: 58 - gratulacje jeszcze raz E.) dwie czekoladki - było to o tyle dobre, że zajęło mój  umysł rozważaniami gdzie i kiedy będzie najlepiej je skonsumować. Wybór padł na 30 KM (po 3h biegu) - lekki podbieg, most, dookoła zatoka, piękne słońce... i czekolada roztapiająca się w ustach... coś wspaniałego. 

Na około 18KM, maraton i półmaraton, który dotychczas biegł razem, rozdzielił się. Półmaraton pognał prosto do mety, a pozostali maratończycy rozpoczęli pętle, które miały nas doprowadzić do mety 20KM później. Plus był z tego taki, że do tej pory, przy każdym punkcie z wodą było tłoczno i nieraz trzeba było poczekać na swoją kolej do kubka z wodą. Po rozdzieleniu się, sprawa wyraźnie się poprawiła. Wynikło to także z faktu, że stawka się dużo bardziej rozciągnęła, więc nie było tak dużych grup, które jednocześnie dobiegały do "wodopojów". Bardzo mi się to podobało: chwytanie kubków w biegu, wlewanie części zawartości do gardła, wlewanie pozostałej zawartości na siebie i gnanie dalej. Naprawdę jak w filmach :)

Przy wodopojach, ustawionych na co 5-tym KM, nie było żadnych produktów spożywczych. Była woda oraz napój energetyczny - w tym przypadku była to herbata. W normalnych warunkach picie tego specyfiku, groziło nabawieniem się próchnicy w tempie ekspresowym. Na trasie jednak, już po pierwszym łyku, organizm wyczuł olbrzymią dawkę cukru, po czym uśmiechnął się bardzo szeroko. Pomiędzy tymi punktami były ustawione punktu z gąbkami nasączonymi wodą, które były bardzo pomocne celem schłodzenia organizmu, aczkolwiek jak już wspominałem, nie było zbyt gorąco, więc stosowano je raczej pro forma. Na późniejszym etapie trasy, również na tych stoiskach były napoje. 

Niestety początek zacząłem zbyt wolno. A maraton jest takim biegiem, że nawet przy rewelacyjnym finiszu, nie da się tak łatwo nadrobić tego czasu. Od 32 KM rozpocząłem ostre przyśpieszenie. Na 30KM do założonego czasu brakowało mi 12 minut. Na 7KM przed metą, było to 8 minut. Zastanawiało mnie, że w momencie, gdy do końca trasy zostało niecałe 5KM, większość zawodników, zamiast przyśpieszyć zwalniała. Prawdą jest to co mówią, że bieganie maratonu zaczyna się na 35KM. Ściana, zmęczenie, odwodnienie... wszystko to człowiek zaczyna odczuwać właśnie wtedy. Wtedy widać, kto jak przygotował się do biegu. Kto jest w jakiej formie. Wyszło na to, że te godziny poświęcone na bieganie, kolejne kilometry, kolejne litry potu w czasie treningów, teraz zaczęły przynosić efekty. Nie tylko nie było ściany, ale czułem, że mogę biec jeszcze szybciej. 

Ostatnie dwa kilometry, to już tylko nerwowe patrzenie na zegarek. Gdy wchodziłem w ostatni zakręt wiedziałem już, że nie uda się zrealizować założonego czasu. Jednakże trzeba biec do końca. Widać już metę. Ostatnie metry. Chińczycy krzyczą i dopingują. Finisz niczym bieg na 100metrów. Przekroczona linia mety. Organizm wycieńczony, ale niesamowicie szczęśliwy. Umysł jeszcze do końca nie wie, co się stało. Ciężko jest jedna myślą ogarnąć te 42 kilometry. Gdzie każdy krok był przybliżał człowieka do upragnionego celu. Na mecie czas: 4godziny 2 minuty 28 sekund. Zabrakło 150 sekund do zrealizowania celu. Wychodzi po niespełna 4 sekundy na każdym kilometrze. Teraz jednak to nieważne. Na mecie nie ważny jest Twój czas. Przebiegłeś maraton. Radość i satysfakcja. Duma i wzruszenie. Każdy uśmiecha się do każdego, z chęcią rozmawia o tym jak się biegło, jak się czuje. Czuje się niesamowitą wieź z tymi wszystkimi ludźmi. Wszyscy jesteśmy tacy sami. Wszyscy jesteśmy maratończykami.